Onder 1.2. Rechtbank Den Haag 30 januari 2015

13. De voorzieningenrechter ziet geen ruimte om het geschil finaal te beslechten. Het alsnog stellen van een termijn als bedoeld in artikel 83, vijfde lid, van de Vw 2000 dan wel het doen van een tussenuitspraak als bedoeld in artikel 8:51a van de Awb acht de voorzieningenrechter in dit geschil niet aangewezen. Het gaat immers om een principieel verschil van inzicht tussen de voorzieningenrechter en verweerder, zodat, gelet op het standpunt van verweerder ter zitting, een grote kans bestaat dat verweerder het gebrek niet zal herstellen en hoger beroep zal instellen. Het alsnog stellen van een termijn of het doen van een tussenuitspraak zou de afdoening van de zaak onnodig vertragen. De voorzieningenrechter ziet voorts geen mogelijkheden om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten of zelf in de zaak te voorzien. Het is aan verweerder om de geloofwaardigheid van verzoekers asielrelaas onder het nieuwe beleid te beoordelen en deze geloofwaardigheidsbeoordeling voldoende inzichtelijk te maken, hetgeen verweerder heeft nagelaten. Nu de rechter de geloofwaardigheidsbeoordeling niet zelf mag verrichten, kan de voorzieningenrechter niet van de bevoegdheden van artikel 8:72, derde lid, van de Awb gebruik maken. Verweerder zal naar het oordeel van de voorzieningenrechter dan ook een nieuw besluit op verzoekers aanvraag moeten nemen, met inachtneming van deze uitspraak. Verweerder zal bij het nieuw te nemen besluit verzoekers asielrelaas moeten beoordelen aan de hand van de integrale geloofwaardigheidsbeoordeling.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/312980fb11d75bae80abcbffceb668681d4a1c982ad7cbba8e7462ad3c300ede | shasum -a 256