Onder 4.20. Rechtbank Den Haag 19 oktober 2016

Uit de Batibouw-documenten volgt, zoals hiervoor omschreven, dat de koppeling tussen de vloerpanelen tot stand wordt gebracht door met de tand van het ene vloerpaneel druk uit te oefenen op de groef van het andere vloerpaneel en dat de elastische onderste lip van de groef daardoor uitbuigt totdat de tand in de groef klikt. De vakman zal begrijpen dat het automatisch dichttrekken van naden bij het koppelen van de vloerpanelen, zoals die wordt geopenbaard in de Batibouw-documenten, het gevolg is van een spankracht tussen de in elkaar grijpende tand en groef. In de Batibouw-brochure (2.16, citaat boven de plaatjes) wordt het volledig dichttrekken van de naden uitdrukkelijk aan de elastische lip toegeschreven. Hij zal zich zonder inventieve denkarbeid op grond van zijn algemene vakkennis realiseren dat, indien er toch nog naden na het leggen overblijven, hij die elastische spankracht die door de onderste lip wordt opgewekt, blijvend moet maken. De stap om dan te zorgen voor een blijvend uitgebogen onderste lip van de groef is naar het oordeel van de rechtbank voor de hand liggend. Unilin heeft overigens niet aangevoerd dat de uitvinding is gelegen in het onderkennen van het probleem van na het leggen ontstane naden. Evenmin heeft Unilin bijvoorbeeld andere wegen die de vakman had kunnen inslaan ter oplossing van het probleem toegelicht. Dat een dergelijke oplossing door de vakman zou worden afgedaan als onacceptabel omdat dan de “koppeling tijdens gebruik open zou staan, en de onderzijde van het paneel zou verstoren” (pleitnota 11.3 Unilin) is door Unilin onvoldoende onderbouwd, indachtig voorts dat deze panelen gebruikelijk op een zachte ondergrond gelegd worden die de uitbuiging zal absorberen. Dat dit laatste algemene vakkennis is, volgt al uit het octrooi waar dit met zoveel woorden staat in paragraaf [0092] van de beschrijving (zie 2.9).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fe026e5bdeb9c41beccd4b01c6523ec7803d8a6a49325b86ca3852bd144a170f | shasum -a 256