Onder 4.4. Rechtbank Den Haag 7 oktober 2016

Op de eerste plaats heeft te gelden dat de wetgever de maatregel als bestuursrechtelijk heeft gekwalificeerd. Dat is niet doorslaggevend, maar hierop dient bij de beoordeling wel acht te worden geslagen. Verder kan de Staat worden gevolgd in zijn betoog dat de gevolgen van toepassing van de recidiveregeling minder zwaar zijn dan in ieder geval in de zaken Malige tegen Frankrijk (EHRM 23 september 1998, nr. 27812/95) en Nilsson tegen Zweden (EHRM 13 december 2005, nr. 73661/01), in welke zaken het EHRM tot het oordeel is gekomen dat er bij de maatregel die daar aan de orde was, sprake was van een criminal charge. Bij die regelingen was sprake van intrekking van het rijbewijs voor de duur van respectievelijk zes maanden en achttien maanden. Een betrokkene wiens rijbewijs als gevolg van de recidiveregeling ongeldig is geworden, kan echter de volgende dag al opnieuw zijn rijbewijs aanvragen (waarbij het op zijn weg ligt om daarbij zijn rijvaardigheid en geschiktheid aan te tonen). Voorts zijn de kosten die hiermee gemoeid zijn van – zo is tussen partijen niet in geschil – minimaal € 658,30 niet zodanig dat de maatregel op grond daarvan als punitief moet worden aangemerkt. De Staat heeft ter vergelijking gewezen op de kosten van in totaal € 5.000,- voor deelname aan het alcoholslotprogramma, ten aanzien waarvan door het Gerechtshof Den Haag in zijn arrest van 22 september 2014 (ECLI:NL:GHDHA:2014:3017) is geoordeeld dat daarbij sprake is van een criminal charge.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cc40c2a2d65dd42209536702d3583ed1f6b1f1988b028a9b6267b678fab569ab | shasum -a 256