Onder 4.5. Rechtbank Den Haag 7 oktober 2016

De Staat heeft voorts het doel van de maatregel en het administratiefrechtelijke karakter daarvan nader toegelicht, welke toelichting de voorzieningenrechter aannemelijk voorkomt. Het doel van de maatregel is volgens de Staat het bevorderen van de verkeersveiligheid. Ten aanzien van het administratiefrechtelijke karakter heeft de Staat een rijbewijs vergeleken met een vergunning. Daarbij heeft hij er op gewezen dat het in het belang van de verkeersveiligheid is dat alleen personen die een voldoende mate van rijvaardigheid en geschiktheid hebben over een rijbewijs (een vergunning) beschikken. Indien geen sprake meer is van voldoende geschiktheid dient de geldigheid van een rijbewijs (de vergunning) te vervallen. De Staat heeft voorts een vergelijking gemaakt met de bestuursrechtelijke procedure van de artikelen 130 e.v. WVW. Op grond daarvan kan bij een vermoeden van ongeschiktheid van een bestuurder een besluit worden genomen om diens geschiktheid te laten onderzoeken, waarbij een negatieve uitkomst leidt tot ongeldigverklaring van het rijbewijs. Volgens de Staat is de recidiveregeling hiermee vergelijkbaar met dien verstande dat – zo begrijpt de voorzieningenrechter – er geen besluit over de ongeschiktheid meer behoeft te worden genomen, nu deze reeds vaststaat gezien de twee onherroepelijke strafrechtelijke veroordelingen voor het bij herhaling met een grote hoeveelheid alcohol op achter het stuur zitten. Dat rechtvaardigt de – van rechtswege – intredende ongeldigheid van het rijbewijs, zonder dat er nog een nader besluit nodig is, aldus de Staat. Ook heeft de Staat in dit kader gewezen op de zaak Becker tegen Oostenrijk (EHRM 11 juni 2015, nr. 19844/08) waarin het intrekken van een rijbewijs, nadat door de politie was vastgesteld dat de bestuurder ongeschikt moest worden geacht, niet punitief van aard is geacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cc40c2a2d65dd42209536702d3583ed1f6b1f1988b028a9b6267b678fab569ab | shasum -a 256