Onder 4.1 Rechtbank Den Haag 11 oktober 2016

Ten behoeve van de huidige aanvraag heeft het BMA op 22 mei 2015 wederom advies aan verweerder uitgebracht. Bij de aard van de klachten staat onder meer vermeld dat eisers eerdere opname blijkt te hebben uitgewezen dat er een verandering van het gepresenteerde beeld was gedurende de opname en dat eiser uiteindelijk op eigen verzoek met ontslag is gegaan nog voordat de diagnostiek rond was. Opvallend was het bestaan van adequate zelfzorg en toenemend adequaat gedrag waarbij het dissociatieve gedrag niet meer opvalt. Het depressieve beeld is niet meer actueel, wel noemt men vooralsnog de klachten die eiser heeft als bestaande onder de noemer PTSS. De klachten betreffen: slaapproblemen met nachtmerries, het horen van stemmen en zien van beelden in het kader van herbelevingen, somberheid, angstig zijn. Eiser zou gedachten hebben over zelfdoding maar geen concrete plannen. Noch worden volgens het advies ondernomen pogingen gerapporteerd. De behandeling van eiser bestaat thans uit consulten bij de huisarts, die schrijft ook de medicatie voor. Uit dit advies volgt verder dat, in overeenstemming met het advies van 28 februari 2013, niet wordt verwacht dat het uitblijven van de behandeling zal leiden tot een medische noodsituatie op de korte termijn. Ter onderbouwing van dit oordeel staat in het advies vermeld dat er geen sprake is van verschijnselen als gevolg waarvan eiser tot onoordeelkundig gedrag komt als gevolg van welke hij onbedoeld in levensbedreigende situaties terecht komt. De stemmen en beelden worden geduid in het kader van herbelevingen. De eerder genoemde dissociatieve verschijnselen blijken niet meer zichtbaar tijdens de opname. Er zijn geen concrete suïcideplannen noch blijkt eiser in het verleden ooit een poging tot zelfdoding te hebben ondernomen. Er is geen sprake (geweest) van een opname-indicatie in het kader van een gedwongen opname/BOPZ. De behandeling is slechts nog medicamenteus en onder herhalingsvoorschrift van de huisarts, zodat niet van intensieve psychotherapie kan worden gesproken. De zelfzorg blijkt eveneens tijdens de observatieperiode adequaat te zijn, zodat er geen reden is om op grond van zelfverwaarlozing een medische noodsituatie te veronderstellen. Tot slot wordt eiser volgens het advies in staat geacht te reizen zonder enige medische voorziening.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b16c018d4ff5444c16db7a39e18f751bd147aae2bd522d476be227586a834d00 | shasum -a 256