Onder 4.19 Rechtbank Den Haag 14 december 2016

Anders dan [eiser] heeft betoogd is de rechtbank van oordeel dat op de Staat geen verplichting rustte om naar aanleiding van de wijziging van de tekst van de Aanwijzingen 2009 en 2014, zoals hierboven weergegeven onder 2.17, de sepotcode te wijzigen naar code 01. De rechtbank overweegt daartoe dat de Aanwijzingen 2009 en 2014 uitsluitend golden voor feiten gepleegd na de inwerkingtreding daarvan. Dat de Nationale Ombudsman in zijn rapport heeft geoordeeld dat het in strijd met het redelijkheidsvereiste is om naar aanleiding van de klacht van [eiser] in 2012 de sepotcode 02 te handhaven, terwijl de op dat moment geldende Aanwijzing van 2009 voor [eiser] gunstiger was (pagina 10 onder punt 6 van het rapport) doet hier niet aan af. Immers, het oordeel van de Nationale Ombudsman dat een bepaalde gedraging van de Staat in strijd is met de redelijkheid dan wel niet behoorlijk is, brengt niet, althans niet zonder meer, met zich mee dat tevens onrechtmatig is gehandeld in de zin van artikel 6:162 BW. Op de Staat rustte geen verplichting om de sepotcode aan te passen naar aanleiding van de later in werking getreden Aanwijzingen. Nog los daarvan geldt dat, gelet op hetgeen onder 4.18 is overwogen, niet is voldaan aan het vereiste zoals dat in de Aanwijzing 2009 was opgenomen “dat het nadien gevoerde opsporingsonderzoek heeft geleid tot het resultaat dat dat aannemelijk is geworden dat de verdachte onschuldig is aan het feit waarop de verdenking betrekking had.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bcbbcbfa2f80e93125c155e9a7315c6e55a8951c797146233993b624fef312e | shasum -a 256