Onder 2.16 Rechtbank Den Haag 14 december 2016

De Nationale Ombudsman heeft geconcludeerd dat [eiser] aanvankelijk terecht als verdachte is aangemerkt (pagina 9, onder punt 3 van het rapport). De Nationale Ombudsman heeft voorts geconcludeerd dat gelet op de destijds geldende Aanwijzing gebruik sepotgronden de officier van justitie op 25 juni 2009 kon besluiten tot een sepot met code 02. Het was immers niet vast komen te staan dat [eiser] onterecht al verdachte was aangemerkt, hetgeen volgens die aanwijzing is vereist voor toepassing van code 01, aldus nog steeds de Nationale Ombudsman (pagina 10, onder 4; cursivering Nationale Ombudsman). De Nationale Ombudsman heeft ten slotte geoordeeld dat de officier van justitie door naar aanleiding van de klacht van [eiser] sepotcode 02 te handhaven heeft gehandeld in strijd met het redelijkheidsvereiste en dat de onderzochte gedraging niet behoorlijk is (pagina 10 onder 6). De Nationale Ombudsman legt hieraan ten grondslag dat het redelijkheidsvereiste meebrengt dat de hoofdofficier bij zijn beslissing op de klacht naar analogie van artikel 1, lid 2, van het Wetboek van Strafrecht de voor [eiser] gunstigste bepalingen had moeten toepassen, zijnde de Aanwijzing zoals die met ingang van 1 september 2009 was gewijzigd en zoals die in 2012 gold (pagina 10 onder 5). De Nationale Ombudsman concludeert voorts dat uit de feiten volgt dat [eiser] ’s onschuld voldoende aannemelijk is geworden en dat deze feiten derhalve voldoende zijn om in deze specifieke situatie sepotcode 01, zoals deze is gedefinieerd in de in 2012 geldende Aanwijzing, toe te passen. De klacht wordt dan ook gegrond geacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bcbbcbfa2f80e93125c155e9a7315c6e55a8951c797146233993b624fef312e | shasum -a 256