Onder 4.5. Rechtbank Den Haag 17 februari 2016

Tussen partijen is niet in geschil dat [eiser] bijziend is en evenmin dat die bijziendheid in de periode dat hij in de EBI verbleef is ontstaan. De vraag is of het ontstaan van de bijziendheid te wijten is aan het verblijf van [eiser] in de EBI, dat wil zeggen of er een oorzakelijk verband bestaat. Naar het oordeel van de rechtbank is dit niet vast komen te staan. Uit het door [eiser] overgelegde document (zie in 2.5) blijkt weliswaar dat omgevingsfactoren (‘nurture’) van invloed kunnen zijn op het ontstaan van bijziendheid, maar uit het document blijkt niet ondubbelzinnig welk effect kort zicht heeft op het ontstaan van bijziendheid bij volwassenen. Gegevens toegespitst op de (medische) situatie van [eiser] zelf zijn niet overgelegd. [eiser] had bijvoorbeeld naar voren moeten brengen in welke mate sprake is van bijziendheid en in welke mate de bijziendheid is toegenomen in de periode dat hij in de EBI verbleef. Daarnaast had hij in kunnen gaan op de vraag in welke mate zijn leeftijd − [eiser] , geboren op [geboortedatum] verbleef van zijn 39e tot zijn 44e in de EBI − van invloed is op het ontwikkelen of verergeren van bijziendheid. Hoewel dit op zijn weg lag, heeft [eiser] dit nagelaten. In de akte uitlating na comparitie is gesteld dat het gebouw van de EBI zeer prikkelarm is en dat als gevolg daarvan “sensorische deprivatie” optreedt. Zonder nadere uitleg, die niet is gegeven, kan deze stelling − wat er ook van zij – de conclusie dat de bijziendheid van [eiser] is ontstaan en toegenomen als gevolg van de omstandigheden in de EBI niet dragen. Andere feiten die die conclusie kunnen dragen zijn gesteld noch gebleken. Aan bewijslevering wordt niet toegekomen. De vordering van [eiser] wordt op dit onderdeel afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1fa5d47d5aa03f9e3e769493e2fab6e67db1d78d3c634a0881afbcea75cc66c1 | shasum -a 256