Onder 3.1 Rechtbank Den Haag 7 maart 2016

Eiser voert aan dat verweerder een transparante procedure had moeten initiëren ten behoeve van de sporttotalisatorvergunning. Dat verweerder dit heeft nagelaten acht eiser in strijd met het Europees recht, in het bijzonder met artikel 56 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie (VWEU), alsmede de uitleg daarvan in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) en van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling). Eiser wijst in dit verband op het arrest van het Hof van 3 juni 2010 (C-203/08, Betfair-arrest) en de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 23 maart 2011 (ECLI:NL:RVS:2011:BP8768, Betfair-uitspraak). De Afdeling heeft in laatstgenoemde uitspraak geoordeeld dat [X] niet kan worden aangemerkt als een particuliere exploitant op wiens activiteiten de overheid een strenge controle kan uitoefenen. Eiser stelt dat ook na de statutenwijziging van [X] van 12 maart 2013 nog steeds geen sprake is van de vereiste strenge controle. Eiser stelt verder in dit verband dat de Beleidsregel onrechtmatig is, omdat deze in strijd is met het Europees recht. Verweerder heeft mede op grond van de Beleidsregel de sporttotalisatorvergunning opnieuw verleend aan [X], zonder de mogelijkheid tot mededinging te bieden. Eiser stelt dat de belangen die aan de Beleidsregel ten grondslag liggen geen rechtvaardiging vormen voor een beperking van de vrijheid tot het verrichten van diensten. Eiser betoogt dat verweerder de Beleidsregel buiten toepassing had moeten laten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f1a44e5b76e172dff2e47d5886459371d67f1e6e66e0b041ed2841ac4cb4c49c | shasum -a 256