Onder 4.18. Rechtbank Den Haag 20 april 2016

De Staat beroept zich op eigen schuld van [eiser] . De Staat stelt dat [eiser] de problemen kennelijk tot 2011 genegeerd heeft, althans niet op adequate wijze heeft aangepakt door onder meer niet de rechtsmiddelen op grond van de Wahv aan te wenden. Ook heeft hij de verplichting om permanent met een adres ingeschreven te staan in de GBA (thans: BRP) geschonden. De rechtbank verwerpt dit beroep. [eiser] heeft, toen de problemen begonnen in november 1995, aangifte gedaan van vermissing van zijn rijbewijs, aan welke aangifte - zo blijkt uit het onder 2.6 aangehaalde arrest van het EHRM - niet de juiste administratieve gevolgen zijn gegeven. [eiser] kan dan ook niet tegengeworpen worden dat hij op dat moment onvoldoende heeft gedaan (vgl. ook overweging 42 uit dit arrest). Voor het overige heeft de Staat niet concreet toegelicht welke rechtsmiddelen wanneer tot schadebeperking zouden hebben geleid en tot op welke hoogte. Dit klemt te meer nu niet direct aanleiding is te veronderstellen dat in de periode vóór het arrest van het EHRM van 14 februari 2012 de RDW en (uiteindelijk) ABRvS bewogen hadden kunnen worden tot het met terugwerkende kracht vervallen laten verklaren van de tenaamstelling van voertuigen die op naam van [eiser] geregistreerd zijn geweest en evenmin aanleiding is te veronderstellen dat de kantonrechter in 2011 de machtiging tot gijzeling achterwege zou hebben gelaten op grond van de onder 4.12 bedoelde schending van artikel 8 EVRM.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1a3cf2527fb677e603d0e5eebfe602c774143d4d212b2242ce4033a2b020edc6 | shasum -a 256