Onder 4.6. Rechtbank Den Haag 20 april 2016

Uit de onder 2.1 aangehaalde aangifte volgt dat [eiser] medio november 1995 op de hoogte is geraakt van de eerste schade die het gevolg is van die identiteitsfraude; toen ontving hij immers de eerste acceptgiro’s met betrekking tot de op zijn naam gestelde kentekens. De rechtbank is van oordeel dat [eiser] weliswaar medio november 1995 bekend werd met de (eerste) schade, maar dat hij toen nog onvoldoende feitelijke aanknopingspunten had voor het vaststellen van onrechtmatig handelen van de Staat en daarmee het bestaan van eventuele aansprakelijkheid van de Staat voor die schade (vgl. het oordeel onder 4.5 in het vonnis van deze rechtbank van 17 februari 2016 in de op dit punt vergelijkbare zaak van [A] tegen de Staat: ECLI:NL:RBDHA:2016:1579). De Staat - op wie in deze de stelplicht en bewijslast rust - heeft geen feiten of omstandigheden aangevoerd op grond waarvan anders geoordeeld zou moeten worden. Evenmin heeft de Staat een (subsidiair) standpunt ingenomen over een later gelegen moment waarop [eiser] bekend moet zijn geworden met de persoon van de schuldenaar. De Staat heeft zijn beroep op verjaring dan ook onvoldoende gemotiveerd toegelicht. Bij die stand van zaken - waarbij de eerste feitelijke vaststellingen in deze zaak daterend van na eind 1995 de perikelen rond de gijzeling van [eiser] in 2011 betreffen - moet dan ook ervan worden uitgegaan dat ten tijde van de aansprakelijkheidsstelling van 22 september 2014 en de dagvaarding in deze zaak van 2 april 2015 de hier voor bedoelde vijf jaren nog niet waren verstreken en dat van verjaring dan ook geen sprake is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1a3cf2527fb677e603d0e5eebfe602c774143d4d212b2242ce4033a2b020edc6 | shasum -a 256