Onder 5.3 [ Rechtbank Den Haag 20 mei 2016

Schuldenaren] betwisten het tekortschieten in de afdrachtverplichting en de (omvang van de) boedelachterstand. Daartoe voeren zij allereerst aan dat het vrij te laten bedrag verkeerd is berekend. De rechter-commissaris heeft, aldus [schuldenaren], ten onrechte een verzoek om een woonkostencorrectie afgewezen terwijl [schuldenaren]. in het aan de schuldsaneringsregeling voorafgaande faillissement van de rechter-commissaris wel toestemming hadden verkregen een duurdere huurwoning te betrekken. Het hof volgt dit standpunt niet. Immers: de afweging van een rechter-commissaris in het faillissement is een andere dan de afweging van een rechter-commissaris bij een schuldsaneringsregeling. Waar de beslissing van de rechtbank het verzoek tot woonkostencorrectie af te wijzen niet open staat voor hoger beriep, staat derhalve het vrij te laten bedrag vast. Dat de curator in het faillissement andere adviezen over de (duurdere) huurwoning gaf, is -vanaf het moment dat [schuldenaren]. tot de schuldsaneringsregeling zijn toegelaten- niet (meer) van belang. Overigens zij hierbij nog aangetekend dat de rechter-commissaris in het faillissement zijn toestemming slechts voor een beperkte periode (één jaar) -welke periode ruimschoots is verstreken- heeft verleend en ook toen al zorgen over de hoge huurlasten heeft geuit. Door de (te) hoge woonlasten is er minder voor de boedel beschikbaar, hetgeen [schuldenaren] valt toe te rekenen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f43608bc62e6327f52ff206c843adfa3faf7ae4ac4a1ca5df01c12741dd826bb | shasum -a 256