Onder 7 Rechtbank Den Haag 30 mei 2016

10. Eiser heeft aangevoerd dat verweerder, door het verzoek om terug te komen op het besluit van 19 mei 2014 aan te merken als een verzoek om opheffing van het inreisverbod, zijn herzieningsverzoek slechts gedeeltelijk heeft beoordeeld. Daar waar hij uitdrukkelijk heeft verzocht om ook het besluit over de intrekking van zijn verblijfsvergunning te heroverwegen, heeft verweerder dit volgens eiser niet gedaan. Voor zover verweerder zich (primair) op het standpunt heeft gesteld dat het ne bis in idem-beginsel aan een volledige heroverweging van het besluit van 19 mei 2014 in de weg staat, is dit standpunt volgens eiser niet in overeenstemming met de Byankov-doctrine, die juist in het verzoek van 29 januari 2015 werd ingeroepen. Verweerders subsidiaire standpunt, dat is gebaseerd op genoemde jurisprudentie van de Afdeling, impliceert volgens eiser dat – indien de rechtbank deze beoordelingswijze volgt - de vraag of verweerder de verblijfsvergunning van eiser (bij het besluit van 19 mei 2014) op goede gronden heeft ingetrokken niet meer in de onderhavige procedure aan de orde kan komen. Eiser acht dit niet in overeenstemming met de Byankov-doctrine en voert aan dat dit geen recht doet aan het in artikel 47 van het Handvest vervatte doeltreffendheidsbeginsel. Wil recht worden gedaan aan het gelijkwaardig- en doeltreffendheidsbeginsel dan is verweerder volgens eiser gehouden tot een volledige herziening van het besluit van 19 mei 2014. Ook de rechtbank moet in zijn visie de rechtmatigheid van de (in dat besluit vervatte) intrekking van de verblijfsvergunning inhoudelijk beoordelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/41c7c2e9c59600cbdde323913da339be2c7eb6beb3901e1a4f4c28bf981b9c88 | shasum -a 256