Alinea 22 Rechtbank Den Haag 23 juni 2016

3. Eisers kunnen zich niet met het bestreden besluit verenigen. Zij stellen dat het bestreden besluit aan een motiveringsgebrek leidt, nu de herziene redengevende omschrijving die aan het bestreden besluit ten grondslag ligt niet aan het besluit is gehecht en dus daarvan geen deel uitmaakt. Voorts zijn eisers van mening dat de monumentencommissie hen ten onrechte niet heeft gehoord. Om die reden had verweerder de adviezen van diezelfde monumentencommissie niet aan zijn besluit ten grondslag mogen leggen en kan het bestreden besluit ook om die reden niet in stand blijven. Eisers stellen zich voorts op het standpunt dat, nu het bezwaar van eisers heeft geleid tot een gewijzigd primair besluit - in die zin dat het interieur niet langer als gemeentelijk monument is aangewezen - eisers in aanmerking komen voor een vergoeding van de door hen in bezwaar gemaakte proceskosten. Daarnaast zijn eisers van mening dat het pand [adres 1] niet monumentwaardig is. Eisers wijzen in dit kader op de rapportages van [bedrijf] van 10 februari 2016 en 24 maart 2016. [bedrijf] komt – kort samengevat – tot de conclusie dat er te weinig monumentale waarden aanwezig zijn om een status als monument te rechtvaardigen. Daarbij stelt [bedrijf] zich onder meer op het standpunt dat verweerder geen consistent beleid voert bij het aanwijzen van gemeentelijke monumenten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/24bfd3921d904958301a45bee18d2d6683b1724be831b1811b6493a21ab830c5 | shasum -a 256