Onder 2.20. Rechtbank Den Haag 27 januari 2016

De weduwen en de kinderen kunnen niet worden gevolgd in hun betoog dat de lijsten betrouwbaar zijn en genoegzaam onderbouwen dat de betrokken mannen inderdaad in 1946-1947 onrechtmatig zijn geëxecuteerd door Nederlandse militairen. De door de weduwen en de kinderen overgelegde verklaringen van de hoofden van de sociale dienst over de eerste twee lijsten geven onvoldoende inzicht in de vraag op welke concrete en verifieerbare bronnen de lijsten zijn gebaseerd. Daar komt bij dat de Staat, op grond van de resultaten van het in zijn opdracht door [X-1] uitgevoerde onderzoek naar de achtergronden en de totstandkoming van de lijsten, terecht wijst op een aantal elementen dat vragen oproept. De Staat wijst bijvoorbeeld op het gegeven dat de lijsten reactief worden opgesteld, aangezien vermelding op de lijsten geschiedt na eigen aanmelding. Verder wijst de Staat op het feit dat verificatie van de aanmeldingen in hoge mate is gebaseerd op mondelinge verklaringen. Daarnaast wijst de Staat op het steeds groter wordend aantal namen op de verschillende versies van de lijsten. In een aantal gevallen overtreffen de aantallen vermelde slachtoffers zelfs het aantal begraven slachtoffers respectievelijk aantallen in historische bronnen vermelde slachtoffers van de genoemde standrechtelijke executies. De Staat wijst er tot slot op dat de lijsten van de sociale dienst deels zijn gebaseerd op andere lijsten zoals de “lijst met 214 slachtoffers van Bulumkumba” , waarover in het tussenvonnis is geoordeeld dat vermelding daarop niet zonder meer betekent dat de daar genoemde man slachtoffer is van een onrechtmatige executie door Nederlandse militairen in de regio Bulukumba.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/392f711b96df50280c1f6ce4f53b9f84af8b9b3023671caa117474879ae287ec | shasum -a 256