Onder 6.2. Rechtbank Den Haag 4 januari 2016

Tussen partijen is niet in geschil dat [verweerster] in totaal € 2.466,- aan vergoedingen van het werving- en selectiebureau heeft aangenomen. Met [verweerster] is de kantonrechter van oordeel dat artikel 8.6 van de arbeidsovereenkomst niet is geschonden want niet is gesteld of gebleken dat [verweerster] werkzaamheden voor derden heeft verricht. Wel staat vast dat [verweerster] aldus heeft gehandeld in strijd met artikel 9.6 van de arbeidsovereenkomst nu dat artikel het haar verbiedt om geld van een derde aan te nemen terwijl gelet op de hoogte van het ontvangen totaalbedrag niet gesproken kan worden van ‘standard business gifts of minor value’. Aan haar stelling dat [verweerster] van deze bepaling uit haar (gewijzigde) arbeidsovereenkomst niet op de hoogte was, die VCKG gemotiveerd heeft betwist, gaat de kantonrechter voorbij aangezien deze omstandigheid, wat daar ook van zij, voor rekening en risico van [verweerster] komt. De kantonrechter is van oordeel dat VCKG, gelet op haar verplichting om zich als goed werkgever te gedragen in de zin van artikel 7:611 BW en het ontbindingsverzoek dat ten tijde van het ontslag op staande voet reeds was ingediend, in overleg met de gemachtigde van [verweerster] haar de gelegenheid had moeten bieden om haar gedraging toe te lichten in een gesprek tussen partijen. Na afweging van alle relevante omstandigheden waaronder de door [verweerster] in deze procedure onbetwist aangevoerde stellingen dat zij geen benadeling van VCKG voor ogen heeft gehad, dat zij blijkens de bonus en de dure pen die zij van VCKG ontving goed heeft gefunctioneerd en dat zij als alleenstaande moeder voorziet in het levensonderhoud van haar minderjarige zoon, concludeert de kantonrechter dat ontslag op staande voet een te zwaar middel is geweest.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f67d9026663f849ee4174341a9815000c6f8e56777ebc33a2a780ac8d930f885 | shasum -a 256