Onder 8.3 Rechtbank Den Haag 12 juli 2016

De rechtbank ziet geen aanleiding voor afwijking van het voor de kosten van professionele rechtsbijstand in het Bpb vastgestelde forfaitaire tarief. In artikel 2, eerste lid, van het Bpb is de hoogte van het te vergoeden bedrag aan kosten van verleende rechtsbijstand geregeld. Deze wordt bepaald op basis van het in de bijlage bij het Bpb opgenomen tarief. In artikel 2, derde lid, van het Bpb (de hardheidsclausule) is neergelegd dat in bijzondere omstandigheden kan worden afgeweken van het bepaalde in het eerste lid van artikel 2 van het Bpb. De toelichting bij het Bpb vermeldt dat in uitzonderlijke gevallen strikte toepassing van de regeling onrechtvaardig kan uitpakken en dat de rechter in bijzondere omstandigheden de volgens het Bpb berekende vergoeding kan verhogen of verlagen. Benadrukt wordt dat het gaat om uitzonderingssituaties. De omstandigheid dat het bedrag aan advocaatkosten hoger is geweest dan het hiervoor vastgestelde bedrag levert geen bijzondere omstandigheid op die aanleiding geeft tot afwijking van de limitatieve en forfaitaire tarieven. Ook de omstandigheid dat de besluitvorming door verweerder niet vlekkeloos is verlopen, vormt geen aanleiding voor aanpassing van het te hanteren tarief. De rechtbank ziet geen grond voor het oordeel dat eiseres als gevolg van de werkwijze van verweerder uitzonderlijk hoge kosten heeft moeten maken. Van bijzondere omstandigheden als bedoeld in (de toelichting van) het Bpb is hier geen sprake. Naar het oordeel van de rechtbank leidt toekenning van een forfaitaire kostenvergoeding niet tot schending van een van de door eiseres genoemde verdragsbepalingen. Het forfaitaire vergoedingenstelsel schaadt niet in essentie de toegang tot de bestuursrechter (zie de ook door verweerder genoemde uitspraak van de Afdeling van 13 mei 2015, ECLI:NL:RVS:2015:1504) en niet gebleken is dat eiseres wezenlijk in de bescherming van haar eigendomsrecht is belemmerd. Voor een vergoeding van proceskosten langs de weg van een verzoek om schadevergoeding op grond van artikel 8:88 van de Awb, zoals eiseres nog heeft gedaan, is verder geen plaats (zie de uitspraak van de Afdeling van 17 februari 2016, ECLI:NL:RVS:2016:364). Dat verzoek zal worden afgewezen. De gestelde reële kosten van de gemachtigde van eiseres komen dus niet (integraal) voor vergoeding in aanmerking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c25f5f4fbf3aa08c35f6790d3bb8eadf49daa363faa2f733d222e5219ff0bed3 | shasum -a 256