Alinea 83 Rechtbank Den Haag 4 juli 2016

De rechtbank volgt de IND niet in diens verweer. Op grond van artikel 4 RWN leidt een erkenning door een Nederlander vóór het zevende levensjaar van een minderjarige, tot het Nederlanderschap van die minderjarige. Nu vast staat – zoals blijkt uit hetgeen hiervoor is overwogen – dat er sprake is van erkenningen die in Nederland worden erkend, leidt toepassing van artikel 4 RWN naar het oordeel van de rechtbank tot de conclusie dat de minderjarigen met de erkenningen op 6 juli 2012 het Nederlanderschap hebben verkregen. Dat in de RWN is bepaald dat het Nederlanderschap niet met terugwerkende kracht wordt verkregen, doet hier naar het oordeel van de rechtbank niet aan af. Van verkrijging met terugwerkende kracht is immers in zoverre geen sprake, nu de minderjarigen vanaf het moment van de erkenningen het Nederlanderschap hebben verkregen. Dit verweer van de IND is overigens ook in zoverre niet verenigbaar met het standpunt van de IND – naar de rechtbank het standpunt van de IND begrijpt – dat het Nederlanderschap wél (‘met terugwerkende kracht’) wordt verkregen, althans vastgesteld, als de rechtbank thans bij beschikking (derhalve achteraf) zou vast stellen dat er sprake is van een nauwe persoonlijke betrekking tussen de man en de minderjarigen. Immers ook in die situatie wordt – volgens de redenering van de IND - eerst thans het met de openbare orde strijdige element weggenomen en daarmee het beletsel om een buitenlandse erkenning (onder het vóór 1 april 2014 geldende recht) in Nederland te erkennen. Ook in de volgens de IND te volgen weg is er derhalve in zoverre sprake van het achteraf vaststellen dat er sprake is van verkrijging van Nederlanderschap.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/263a33ed9ac592493d0a6a3aecef124acf6e778fc6672aa7d1b64a5f49f2e20f | shasum -a 256