Onder 4.49. Rechtbank Den Haag 27 juli 2016

Anders dan eiseressen bepleiten, kan de algemene stelling dat een voorval als feit is aanvaard in het collectieve geheugen van de lokale gemeenschap en dat daarop een verklaring is gebaseerd niet zonder meer worden aanvaard als grondslag om de (schriftelijke) verklaringen als geloofwaardig en betrouwbaar aan te merken. Voor de rechtbank zijn de redenen van wetenschap van een getuige van belang: een getuigenverklaring kan slechts als bewijs dienen, voor zover zij betrekking heeft op aan de getuige uit eigen waarneming bekende feiten (artikel 163 Rv). De redenen van wetenschap moeten zijn gegrond op concrete feiten en omstandigheden, bijvoorbeeld het zijn van ooggetuige. Deze regel is niet van toepassing op schriftelijke verklaringen met vrije bewijskracht. Dat neemt niet weg dat de redenen van wetenschap ook voor de beoordeling van die schriftelijke verklaringen van belang zijn. Het in alle gevallen zonder meer aanvaarden van een op het niet nader geduide en niet nader toegelichte collectief geheugen van de lokale dorpsgemeenschap gebaseerde verklaring past niet in dit wettelijk stelsel. Dat geldt ook als de toelichting over het collectief geheugen in lokale gemeenschappen in Indonesië in het rapport Schulte Nordholt in ogenschouw wordt genomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5e6429f31f98f1ecdb7409dad1d215e03bd747739ec4a41b989330cedb8b9df5 | shasum -a 256