Onder 4.8. Rechtbank Den Haag 5 oktober 2017

Ten slotte overwegen verzoekers een aansprakelijkstelling van de Staat, meer in het bijzonder het openbaar ministerie, omdat de Rijksrecherche mogelijkerwijs steken heeft laten vallen in het op de aanhouding van [A] gevolgde opsporingsonderzoek. Zij menen dat er sprake is van veel tegenstijdigheden in de bij de Rijksrecherche afgelegde verklaringen. De rechtbank overweegt dat het gerechtshof in haar beschikking van 30 maart 2017, gegeven op het beklag op grond van artikel 12 Sv, onder meer tot het oordeel is gekomen dat er sprake is van een gedegen en omvangrijk onderzoek door de Rijksrecherche en dat, mede gelet op de resultaten van het onderzoek door de rechter-commissaris, niet aannemelijk is geworden dat er sprake is geweest van een ondeugdelijk onderzoek. Het hof merkt daarbij op dat het een feit van algemene bekendheid is dat betrokkenen bij een heftige en hectische situatie daaraan achteraf vaak onderling tegenstijdige herinneringen hebben. Het thans zonder nadere concrete onderbouwing plaatsen van enkele kritische opmerkingen met betrekking tot het door de Rijksrecherche verrichte onderzoek, is naar het oordeel van de rechtbank, mede gelet op voormeld oordeel van het hof, onvoldoende voor het toestaan van een voorlopig getuigenverhoor. Bovendien valt, zonder nadere toelichting door verzoekers, niet in te zien dat een mogelijk gebrekkig onderzoek door de Rijksrecherche zou kunnen leiden tot een civiele vordering van verzoekers als nabestaanden op de Staat. De door de Rijksrecherche bij een strafrechtelijk onderzoek in acht te nemen normen zijn immers niet geschreven ter bescherming van vermogensrechtelijke belangen van nabestaanden en/of slachtoffers.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5f1efbfad5d21acfbc9a2e61f0655a258b5da4a37322d37f3faf9f5db4c73160 | shasum -a 256