Onder 4.12. Rechtbank Den Haag 4 mei 2017

Voorts volgt uit jurisprudentie van het EHRM dat alleen in evidente gevallen kan worden aangenomen dat een maatregel niet in het algemeen belang is. De voorzieningenrechter acht het gerechtvaardigd algemeen belang hier voldoende aanwezig. Daarvoor is in de eerste plaats van belang dat Nederland gehouden is te voldoen aan de juridisch verbindende derogatiebeschikking van de Europese Commissie, waarin een fosfaatproductieplafond is opgenomen. Voorts heeft de Staat aangevoerd met de Regeling te beogen de derogatie voor Nederland in de toekomst te behouden. De Staat heeft daartoe voldoende onderbouwd dat het (financieel) belang bij behoud van de derogatie groot is. Uit het feit dat de sector van zuivelondernemingen in een eerder stadium zelf een maatregelenpakket heeft opgesteld om tot fosfaatreductie te komen, volgt dat een groot deel van de sector dit belang onderschrijft. Dat eiseres zelf geen belang heeft bij behoud van de derogatie, doet hier niet aan af. Voor zover eiseres met deze stelling betoogt dat het niet in het algemeen belang is dat de Regeling ook van toepassing is op biologische boeren, slaagt dat betoog niet. Ook biologisch vee draagt immers bij aan de totale fosfaatproductie. De Regeling dwingt tot reductie daarvan. Eiseres stelt zich terecht op het standpunt dat de doelstelling van de Regeling geen betrekking heeft op (zwaarwegende) milieubelangen. Dat heeft de Staat ook niet weersproken. De Nitraatrichtlijn bevat immers diverse milieudoelstellingen waarvan op grond van de derogatie juist deels mag worden afgeweken. De derogatie stelt de melkveesector in staat meer te produceren, zodat het behoud daarvan een financieel belang betreft. Ook een dergelijk financieel belang kan evenwel als een gerechtvaardigd belang worden beschouwd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2fe3ed92fe4d11188bf9e722e1468eaebb4ad67037b2acd1f7efdc1f1675f19f | shasum -a 256