Onder 5.46. Rechtbank Den Haag 25 januari 2017

De hiervoor in 3.15 genoemde maatregelen kunnen op grond van de GWWD verplicht worden gesteld, na aanwijzing in de zin van artikel 15 GWWD van Q-koorts als besmettelijke dierziekte. Nu Q-koorts bij geiten en schapen in de regel niet tot ziekteverschijnselen – en ‘alleen’ soms tot spontane abortussen – leidt, is deze ziekte geen bedreiging voor de diergezondheid die tot aanwijzing als besmettelijke dierziekte op de a-grond van artikel 15 lid 2 GWWD kan leiden. Uit de in hoofdstuk 3 van dit vonnis geciteerde wetsgeschiedenis volgt dat het instrumentarium van de GWWD ook kan worden ingezet voor zoönosen, zowel preventief als ter bestrijding van een uitbraak. Duidelijk is dat het de bedoeling van de wetgever is dat aanwijzing als besmettelijke dierziekte ook kan geschieden uit een oogpunt van volksgezondheid als de diergezondheid niet in het geding is en het dier alleen of voornamelijk drager van een zoönose is. Gezien de tekst van de wet en de bedoeling van de wetgever vindt de aanwijzing als besmettelijke dierziekte in dat geval niet plaats op de a-grond, maar op de c-grond. In zo’n geval is de aanwezigheid van een ernstig gevaar voor de volksgezondheid vereist.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5f0680da8e0fd0e56649e3cbda562f013b6966c70e6af3b428ddd3a159798fa8 | shasum -a 256