Onder 5.7. Rechtbank Den Haag 15 februari 2018

Naar het oordeel van de kantonrechter moet bij de beoordeling van de vraag of de tarieven van Staedion redelijk zijn ook de Warmtewet in aanmerking worden genomen, in ieder geval zolang warmteleveringsovereenkomsten zowel door de Warmtewet als door de huurwetgeving worden gereguleerd. De Warmtewet is er immers ook op gericht dat de levering van warmte tegen redelijke tarieven plaatsvindt (vgl. artikel 2, eerste lid van de Warmtewet: “ Een leverancier draagt zorg voor een betrouwbare levering van warmte tegen redelijke voorwaarden (…) ”. De maximumprijs voor warmte die op grond van de Warmtewet door de ACM wordt vastgesteld is gebaseerd op alle kosten die een gemiddelde verbruiker moet maken om dezelfde warmte te krijgen als wanneer hij een gasaansluiting zou hebben (het zogenaamde “niet-meer-dan-anders-principe”). Dat maakt deze prijs ook tot een indicatie van wat in het kader van artikel 7:259, eerste lid BW als een redelijke vergoeding kan worden beschouwd. Het gegeven dat de door Staedion gehanteerde tarieven beneden de maximumprijs op grond van de Warmtewet blijven, betekent dus niet alleen dat zij voldoen aan de geldende wettelijke voorschriften, maar ook dat zij in beginsel als redelijk in de zin van artikel 7:259, eerste lid BW hebben te gelden. Het valt immers niet zonder meer in te zien waarom tarieven die in het geval van andere verbruikers dan huurders op grond van de Warmtewet als een redelijke vergoeding voor warmtelevering worden beschouwd, dat niet zouden zijn in het geval van huurders.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08f078ac2f44324adf11f2ba09778ba6592e6e8a01b69462c82671f207e682b7 | shasum -a 256