Onder 4.19 Rechtbank Den Haag 5 april 2018

De kantonrechter stelt de door [eiser] geleden schade vast op een bedrag van € 75,00 per foto en neemt daarbij in aanmerking dat vast staat dat dit bedrag door [eiser] als standaardtarief voor zijn toestemming wordt gehanteerd. Dat [eiser] geen ervaring heeft met digitale exploitatie, zoals hier aan de orde, is onder de gegeven omstandigheden en op zich bezien nog geen reden hem een schadevergoeding te onthouden noch om voor de hoogte daarvan aan te knopen bij de vergoedingen die Erfgoed Leiden kennelijk gewend is te betalen. Een verhoging van de licentievergoeding wegens ontmoediging om toestemming achteraf te kopen en de onwelwillende houding van Erfgoed Leiden, past niet in het systeem van het Nederlandse schadevergoedingsrecht bij onrechtmatige daad. Dat systeem gaat uit van een reële schadevergoeding in het individuele geval. Een vorm van schadevergoeding als straf (ook wel aangeduid als punitive damages ) kent het Nederlandse rechtstelsel niet, zodat dit geen reden voor verhoging van de schade kan zijn. Ook het verlenen van gewone licenties leidt tot het verlies van exclusiviteit, zodat dat geen argument is om bij een inbreuk tot een verhoging op deze grond te besluiten. De waarde van de exclusiviteit, vermindering van exploitatiemogelijkheden en verlies van beschikkingsrecht zijn in beginsel verdisconteerd in de licentievergoeding, althans [eiser] heeft niet onderbouwd dat deze schade ook daadwerkelijk door hem naast de gederfde licentievergoeding is geleden. De gevorderde verhoging van de licentievergoeding wordt daarom afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7bc415d2451fb3683e3da3780925634e5e4d5ff810c18580b581f4bd5ee74be6 | shasum -a 256