Onder 4.20 Rechtbank Den Haag 5 april 2018

De kantonrechter ziet in de in de artikelen 16o tot en met 16r Aw, die handelen over verweesde werken, geen aanleiding om de schadevergoeding te beperken of op nihil te stellen, zoals Erfgoed Leiden heeft bepleit. Deze regeling en Richtlijn 2012/28/EU inzake bepaalde toegestane gebruikswijzen van verweesde werken (die daaraan ten grondslag heeft gelegen), hanteren namelijk als uitgangspunt dat de intellectuele eigendomsrechten van derden op documenten in een archief dienen te worden gerespecteerd en dat de toestemming van de auteursrechthebbende vereist is alvorens een werk voor het publiek online beschikbaar wordt gesteld. De (Europese) wetgever heeft de positie van archieven, uitdrukkelijk onder ogen gezien en die positie niet zodanig uitzonderlijk geacht dat een algemene uitzondering op de rechten van de auteur passend werd gevonden. Die afweging neemt de kantonrechter tot uitgangspunt. Deze regeling is hier – zo staat niet ter discussie – bovendien niet rechtstreeks van toepassing omdat losse foto’s/prentbriefkaarten buiten de regeling vallen en pas over verweesde werken kan worden gesproken als er ook na een zorgvuldig onderzoek geen rechthebbenden zijn gevonden. Het standpunt van Erfgoed Leiden dat desondanks aanleiding bestaat om [eiser] aanspraken te beperken tot de in artikel 16q Aw bedoelde billijke vergoeding, kan niet worden gevolgd. Onder de gegeven omstandigheden ziet de kantonrechter geen aanleiding voor prejudiciële vragen. De kantonrechter ziet evenmin aanleiding om aansluiting te zoeken bij de door Erfgoed Leiden genoemde Extended Collective License . Het gaat hier immers slechts om een voorstel waarvan de tekst nog niet vaststaat. Zoals [eiser] aanvoert, is deze licentie niet vastgelegd in een wettelijke regeling en kent het voorstel de mogelijkheid van een opt out voor rechthebbenden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7bc415d2451fb3683e3da3780925634e5e4d5ff810c18580b581f4bd5ee74be6 | shasum -a 256