Alinea 39 Rechtbank Den Haag 22 februari 2018

15. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder, op wie op dit punt de bewijslast rust, niet aannemelijk gemaakt dat [persoon 6] en [persoon 7] gedurende de onderhavige tijdvakken bij eiseres in dienstbetrekking waren. Verweerder stelt dat er nadat [persoon 6] en [persoon 7] managementwerkzaamheden via hun personal holdings zijn gaan verrichten feitelijk niets in veranderd ten opzichte van de tijd dat zij nog statutair bestuurder waren van eiseres. De rechtbank volgt verweerder hierin niet. Verweerder miskent dat er reële wijzigingen hebben plaatsgevonden: (de hoogte van) de managementbeloning is gewijzigd (eiseres betaalt een managementvergoeding aan de holding die op haar beurt een managementvergoeding betaalt aan de personal holdings, welke managementvergoeding aanzienlijk hoger ligt dan het salaris dat de holding eerst aan [persoon 6] en [persoon 7] betaalde), de positie van [persoon 6] en [persoon 7] is gewijzigd (zij zijn niet als natuurlijk persoon gecontracteerd), de privéaansprakelijkheid van [persoon 6] en [persoon 7] is gewijzigd en er worden facturen met omzetbelasting in rekening gebracht over de managementvergoedingen. Daarbij komt dat [persoon 6] en [persoon 7] vóór 1 januari 2009 geen arbeidsovereenkomst hadden met eiseres maar met de holding. Eiseres was en is niet verplicht loon te betalen; dat was voorheen de holding. Anders dan verweerder stelt is dus niet alleen de betaling van salaris vervangen door betaling van een managementvergoeding. Ook uit hetgeen verweerder verder heeft aangevoerd volgt niet dat tussen eiseres en [persoon 6] en [persoon 7] sprake is van een privaatrechtelijke dienstbetrekking. Van een fictieve dienstbetrekking voor gelijkgestelden als bedoeld in de Wet op de loonbelasting 1964 acht de rechtbank, anders dan verweerder eerst ter zitting heeft gesteld, evenmin sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3b08fc0b2d9b60570c743a1afd0bdd2cdb2e0275693504566178b026efad9d51 | shasum -a 256