Onder 2.23. Rechtbank Den Haag 31 januari 2018

Het is aan de weduwen en kinderen om bij hun getuigenbewijsaanbod aan te duiden over welke ter zake doende feiten de voorgedragen getuigen uit eigen wetenschap kunnen verklaren. In de tussenvonnissen heeft de rechtbank vastgesteld dat de overgelegde schriftelijke verklaringen summier zijn, vaak niet meer dan de mededeling van het gestelde feit. Afgezien van de verklaringen van ooggetuigen die (zeer summier) verklaren dat zij iets hebben gezien, is in de meeste gevallen onduidelijk waarop die verklaringen zijn gebaseerd. Een aantal verklaringen is volgens die verklaringen of de daarop door de weduwen en kinderen gegeven toelichting gebaseerd op het collectieve geheugen van de lokale gemeenschap. De rechtbank heeft geoordeeld dat deze verklaringen naar de maatstaven van het daarop toe te passen bewijsrecht te summier en onvoldoende verifieerbaar zijn. In de tussenvonnissen heeft de rechtbank overwogen dat het zonder meer aanvaarden van een (enkel) op het collectief geheugen van de lokale dorpsgemeenschap gebaseerde verklaring niet past in het door de rechtbank toe te passen wettelijk stelsel. Dat betekent dat een getuige die alleen een verklaring kan afleggen die enkel en alleen is gebaseerd op of terug te voeren is op dat collectief geheugen , geen ter zake dienende verklaring kan afleggen. De Staat wijst met juistheid erop dat het aanbod om zo’n getuige te horen dient te worden gepasseerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6429aebc5cd4cb5a872ec5cf1b74e1d95ee739599846bbf86326112ac1ac37ed | shasum -a 256