Onder 2.31. Rechtbank Den Haag 31 januari 2018

De weduwen en kinderen hebben lijsten van de sociale dienst in het geding gebracht, waarop namen van een aantal echtgenoten/vaders vermeld zouden staan. Zij stellen dat de lijsten (alleen) slachtoffers van onrechtmatige executies door Nederlandse militairen vermelden. De rechtbank heeft hen in het tussenvonnis van 27 juli 2016 niet gevolgd in hun betoog dat de lijsten betrouwbaar zijn en genoegzaam onderbouwen dat de betrokken mannen inderdaad in 1946-1947 onrechtmatig zijn geëxecuteerd door Nederlandse militairen. Anders dan de Staat aanvoerde, bestond naar het oordeel van de rechtbank geen grond om de lijsten zonder meer als onbetrouwbaar ter zijde te stellen. De lijsten kunnen dus een rol spelen bij het door de weduwen en kinderen te leveren bewijs dat hun echtgenoten/vaders zijn omgekomen bij onrechtmatige executies door Nederlandse militairen. De aan deze lijsten toe te kennen bewijswaarde hangt af van de wijze van totstandkoming ervan, in het bijzonder van de vraag op welke concrete en verifieerbare bronnen deze lijsten zijn gebaseerd. [de deskundige] is daarom gevraagd te rapporteren over – kort gezegd – de manier waarop lijsten van de sociale dienst zijn opgesteld en of hij kon vaststellen of de op deze lijsten vermelde echtgenoten en vaders van de weduwen en kinderen slachtoffers waren van onrechtmatige executies.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6429aebc5cd4cb5a872ec5cf1b74e1d95ee739599846bbf86326112ac1ac37ed | shasum -a 256