Onder 4.18. Rechtbank Den Haag 16 januari 2019

Wat de werkzaamheid van pemetrexed betreft, vermeldt Hammond I dat slechts bij één patiënt een ‘partial response’ werd gezien (op 21 patiënten; dit aantal werd niet hoger toen in Hammond II het aantal patiënten was uitgebreid naar 33), terwijl in Rinaldi - blijkens Hammond I - nog ‘major antitumor response’ (bij 10 van de 37 patiënten) werd waargenomen. Sandoz heeft weliswaar aangevoerd dat bedoelde studies twee verschillende studies zijn met verschillende opzetten en dat die bij gebrek aan randomisatie van de patiëntenpopulatie niet met elkaar kunnen worden vergeleken, maar dan negeert zij dat die studies door Hammond zelf worden vergeleken en vanwege de dosering pemetrexed ook verband met elkaar houden. Daarmee maakt de vergelijking, onjuist of niet, onderdeel uit van de geopenbaarde uitkomst van de Hammond-studie. Bovendien heeft Sandoz niet, althans onvoldoende, de stelling van Lilly weersproken dat bij fase I-studies met kankerpatiënten altijd de respons wordt beoordeeld en dat de vermelding van slechts één gedeeltelijke respons tegenover ‘major anti-tumor response’ voor de vakman ten minste een signaal zou zijn dat de toediening van foliumzuur ten koste zou kunnen gaan van de werkzaamheid van pemetrexed, zoals de Worzalla-studie ook liet zien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ece448b1c15919bd45c05e86483dddd7e2b8909700cd4d72deebc4c73e6cf9ef | shasum -a 256