Onder 4.5. Rechtbank Den Haag 6 februari 2020

[eiser] heeft naar het oordeel van de voorzieningenrechter terecht gewezen op het bepaalde in artikel 2, lid 2 van de Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden (Bvt). Daarin is bepaald dat personen ten aanzien van wie de tenuitvoerlegging van een vrijheidsbenemende straf of maatregel in een instelling voor verpleging van ter beschikking gestelden plaatsvindt, aan geen andere beperkingen worden onderworpen dan die welke voor het doel van de vrijheidsbeneming of in het belang van de handhaving van de orde of de veiligheid in de instelling voor verpleging van ter beschikking gestelden noodzakelijk zijn. Met de beperkingen waaraan [eiser] is onderworpen, wordt hier naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet aan voldaan. Dat geldt in elk geval voor de tweewekelijkse contactmomenten. Niet valt in te zien welk doel nu nog wordt gediend met een verplichting tot het afleggen van verantwoording met een dergelijke frequentie, als dit wordt bezien in het licht van het standpunt van de kliniek over de voltooide behandeling van [eiser] als vermeld onder 4.4, maar met name ook gezien de erkenning van de minister in de afwijzende beslissing van 20 december 2019 dat met de tenuitvoerlegging van de rechterlijke beslissing of de voortzetting daarvan geen met de strafrechtstoepassing na te streven doel in redelijkheid meer wordt gediend. Naar voorshands oordeel geldt dit niet voor de beperkingen ten aanzien de locaties waar [eiser] niet mag verblijven en ook niet ten aanzien van de contacten tussen de kliniek en de werkgever van [eiser] . Door [eiser] is niet dan wel onvoldoende toegelicht waarom ook die beperkingen geen redelijke grond meer hebben.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ef18adad834ca9504aa925737b47f5531bd5bcec622f8e562e52f1d2d322153 | shasum -a 256