Onder 4.6. Rechtbank Den Haag 6 februari 2020

Wat er ook zij van de noodzaak van de beperkingen, dat kan hoe dan ook niet leiden tot opschorting van het door de kliniek uitgeoefende toezicht, zoals door [eiser] is gevorderd. Dit toezicht hoort immers bij het transmurale verlof, nu de betreffende persoon daarbij nog steeds valt onder de verantwoordelijkheid van de kliniek. Niet valt in te zien hoe de kliniek daar invulling aan kan geven als het toezicht wordt opgeschort. Een wijziging van de verplichtingen waaraan [eiser] in het kader van het transmurale verlof is onderworpen, past hier echter wel bij. Nu [eiser] dat ook met zijn eerste vordering beoogt te bewerkstelligen, mede gezien zijn toelichting ter zitting, zal de voorzieningenrechter de eerste vordering enigszins gewijzigd toewijzen (waarbij er naar het oordeel van de voorzieningenrechter sprake is van een toewijzing van “het mindere” van het gevorderde). De voorzieningenrechter zal de Staat veroordelen om het daarheen te leiden dat de verplichtingen waaraan [eiser] in het kader van het transmuraal verlof wordt onderworpen zodanig worden verminderd dat wordt voldaan aan het bepaalde in artikel 2, lid 2 Bvt. Daartoe dient het niveau van de beperkingen in overeenstemming te worden gebracht met hetgeen onder 4.4 is overwogen over de (voltooide) behandeling van [eiser] en met de erkenning van de minister als vermeld onder 4.5. De Staat dient hiertoe zo spoedig mogelijk in overleg te treden met de kliniek en ervoor zorg te dragen dat de wijzigingen uiterlijk over drie weken zijn doorgevoerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ef18adad834ca9504aa925737b47f5531bd5bcec622f8e562e52f1d2d322153 | shasum -a 256