Onder 4.13. Rechtbank Den Haag 6 februari 2020

De voorzieningenrechter acht het ondanks laatstgenoemd oordeel niet opportuun om thans op de onder primair, subsidiair en meer subsidiair geformuleerde vorderingen van [eiser] te beslissen. Om de vraag te kunnen beantwoorden of de minister, gegeven alle omstandigheden, in redelijkheid ertoe heeft kunnen komen het vierde gratieverzoek wederom af te wijzen en zo ja, welke gevolgen daaraan moeten worden verbonden, is de uitkomst van de cassatieprocedure en de appelprocedure van belang. In de cassatieprocedure is namelijk onder meer de beslissingsruimte van de Kroon aan de orde. Die is volgens de Staat met name bij een positief advies van de strafrechter (zoals hier het geval is) ruimer dan de voorzieningenrechter en het Hof tot uitgangspunt nemen, gezien de door deze beide instanties aangelegde maatstaf. Bij die benadering komt het er volgens de Staat op neer dat het gerecht beslist in plaats van de Kroon hetgeen volgens de Staat onjuist is en zich niet verhoudt met de zeer terughoudende toetsing die geldt voor gratiebeslissingen. Daarnaast zal wellicht in de cassatieprocedure maar in ieder geval in de appelprocedure worden ingegaan op de vraag welke consequentie de rechter kan verbinden aan het oordeel dat een negatieve beslissing op een gratieverzoek onrechtmatig is, waarover in het arrest van 6 mei 2019 en het vonnis van 5 november 2019 verschillend is geoordeeld. De voorzieningenrechter acht het aangewezen om de behandeling van de onderhavige procedure aan te houden totdat de uitkomst van voormelde twee procedures bekend is, om tegenstrijdige uitspraken te voorkomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ef18adad834ca9504aa925737b47f5531bd5bcec622f8e562e52f1d2d322153 | shasum -a 256