Onder 4.7. Rechtbank Den Haag 7 september 2020

Met de onder 2.3 vermelde regelgeving, van kracht sinds 2012, heeft de wetgever beoogd dat illegale vreemdelingen, zoals [eiser], in beginsel de hen opgelegde straf volledig uitzitten. Dat is alleen anders als de veroordeelde door middel van strafonderbreking Nederland kan verlaten, onder de voorwaarde dat hij/zij er niet terugkeert. Uit het arrest van de Hoge Raad van 12 april 2013 (ECLI:NL:HR:2013:BZ7016) blijkt (i) dat het per 1 april 2012 in werking getreden artikel 15 lid 3 sub c Sr (oud) onmiddellijke werking heeft, zodat die bepaling ook toepasselijk is op de tenuitvoerlegging van de daarvóór aan [eiser] opgelegde gevangenisstraf, en (ii) dat het niet (meer) in aanmerking komen voor VI, waarvan de rechter die de straf heeft opgelegd wel van uitging, als gevolg van de gewijzigde bepaling niet als strafverzwarend kan worden aangemerkt. [eiser] kan niet worden gevolgd in zijn stelling dat de casus die heeft geleid tot deze uitspraak van de Hoge Raad voor wat betreft dit aspect niet vergelijkbaar is met zijn positie, ook al was aan de veroordeelde in de cassatiezaak geen strafonderbreking toegekend en aan [eiser] wel. Het verzoek van die veroordeelde tot strafonderbreking was afgewezen omdat hij niet uitzetbaar was, terwijl het daartoe strekkende verzoek van [eiser] is toegewezen omdat ervan werd uitgegaan dat hij kon worden uitgezet naar Noord-Irak. Dit laatste bleek naderhand toch niet mogelijk. Aangenomen moet worden dat het verzoek van [eiser] ook zou zijn afgewezen indien ten tijde van de beslissing op zijn verzoek tot strafonderbreking al bekend was dat hij niet kon worden uitgezet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e1450c1953f59115a1577519f07c246b2c6e40098f8ae2c8eab97dd1b82d9386 | shasum -a 256