Onder 4.8. Rechtbank Den Haag 7 september 2020

In zijn advies heeft het Hof voormeld arrest van de Hoge Raad weliswaar genoemd, maar het heeft daarin niet expliciet tot uitdrukking gebracht waarom het meent dat desondanks aan [eiser] een lagere straf zou zijn opgelegd indien het rekening had kunnen houden met achterwege blijven van VI, als gevolg van de wetswijziging en het aan [eiser] opgelegde inreisverbod. Dit had wel van het Hof mogen worden verwacht. Te meer nu daarop uitdrukkelijk is gewezen in het onder 2.9 vermelde kort gedingvonnis van 12 december 2019 en de door de Staat in de procedure die tot dat vonnis heeft gelegd overgelegde pleitnota, waarover het Hof beschikte toen het zijn advies uitbracht. Hetzelfde geldt voor (i) het feit dat [eiser] op dit moment niet uitzetbaar is, wat wel onlosmakelijk is verbonden aan de toewijzing van zijn verzoek tot strafonderbreking en diens zaak juist bijzonder maakt, alsmede (ii) voor de ratio van de (ten tijde van de veroordeling van [eiser] al in werking getreden regeling van) VI in relatie tot de gevolgen van gratie. Indien [eiser] wel in aanmerking zou zijn gekomen voor VI, zou hij na twaalf jaar detentie in vrijheid zijn gesteld onder voorwaarden, op de nakoming waarvan toezicht door justitie wordt uitgeoefend. Schending van die voorwaarden zou kunnen meebrengen dat [eiser] het resterende deel van zijn straf alsnog in detentie moet ondergaan. In geval van gratie is hiervan - in beginsel - geen sprake, zodat iedere controle op zijn doen en laten achterwege blijft en er geen 'stok achter de deur' is. Daarmee is - anders dan het Hof kennelijk in zijn advies veronderstelt - het verlenen van gratie niet te vergelijken met VI. Het Hof heeft niet aangegeven waarom het dat onderscheid niet, dan wel onvoldoende, relevant acht in de zaak van [eiser]. Het Hof heeft in zijn advies nog wel in overweging gegeven om aan [eiser] voorwaardelijke gratie te verlenen, onder andere door aan de gratie de voorwaarden te verbinden (1) dat [eiser] Nederland verlaat naar een ander land waartoe zijn toegang is gewaarborgd en (2) dat hij gedurende de proeftijd ex artikel 14 van de Gratiewet niet in Nederland terugkeert. Dat kan echter niet als een deugdelijk alternatief voor VI worden aangemerkt. Daarvoor is allereerst van belang dat nu c.q. op voorhand bepaald niet kan worden gewaarborgd dat een ander land bereid is [eiser] toe te laten, terwijl het veeleer voor de hand ligt dat, zodra dat wel het geval is, de weg van strafonderbreking ingevolge de Rtvi wordt gevolgd. Hieraan doet niet af dat [eiser] heeft aangeboden vrijwillig uit Nederland te vertrekken: er is op dit moment geen zekerheid dat enig land [eiser] ontvangt. Het gevolg daarvan zou ook kunnen zijn dat [eiser] in de illegaliteit verdwijnt, wat de Staat ongewenst acht. Daar komt bij dat - anders dan bij VI - aan voorwaardelijke gratie slechts een proeftijd van maximaal twee jaar kan worden verbonden. Verder is van belang dat de huidige situatie - en dat valt voor [eiser] te hopen - kan veranderen in die zin dat [eiser] als gevolg van gewijzigde omstandigheden alsnog kan worden uitgezet naar een ander land. Het Hof heeft ook niet aangegeven welke straf het [eiser] wel zou hebben opgelegd, zou het met de wetswijziging in 2012 en het inreisverbod dat [eiser] is opgelegd, bekend zijn geweest. Zonder nadere toelichting, die het Hof niet geeft in zijn advies, valt - mede bezien in het licht van het vorenstaande - niet in te zien met welke strafoplegging het door het Hof beoogde doel zou kunnen worden bereikt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e1450c1953f59115a1577519f07c246b2c6e40098f8ae2c8eab97dd1b82d9386 | shasum -a 256