Onder 3.3. Rechtbank Den Haag 24 februari 2022

Het is volgens [eiser] niet [A] die slachtoffer is van hem, maar [eiser] die slachtoffer is van [A] . Ter onderbouwing van die stelling voert [eiser] aan dat [A] in april 2017 – toen [eiser] de samenwerking had beëindigd – opdracht heeft gegeven aan een derde om hem ‘kapot te maken’. Naar aanleiding van die opdracht van [A] is vanaf november 2017 een massale en professionele lastercampagne tegen [eiser] en de aan hem gelieerde vennootschappen gevoerd (hierna ook: de lastercampagne). In die lastercampagne is [eiser] onder meer beschuldigd van drugshandel, wapenhandel, afpersing en oplichting. De lastercampagne is mede ingegeven door frustratie over het niet uitkomen van de wens van [A] om de (belangen in de) steengroeven naar zichzelf toe te trekken, waarin hij, ondanks een civiele procedure, niet is geslaagd. De lastercampagne werd op zo’n manier vorm gegeven dat de laster steeds breder herhaald werd (waarbij ook de pers werd gebruikt), om steeds geloofwaardigere en betrouwbaardere doorgeefluiken als ‘bronnen’ voor de laster te mobiliseren. Door op deze manier te handelen wordt onzichtbaar dat de werkelijke bron voor de laster alleen de opdrachtnemer van [A] is en wordt de laster steeds verder ‘witgewassen’. Een tweede kenmerkend onderdeel van de lastercampagne is de activering van de strafvervolgende overheid. De opdrachtnemer van [A] weet dat niets zo effectief is om iemand zakelijk en reputationeel ‘kapot’ te maken als een strafrechtelijk onderzoek door de FIOD, aldus nog steeds [eiser] .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2b4e472f72b6f19c0d4a956c9047c16aadd16d2886c9bd054d3a6de1174399e2 | shasum -a 256