Onder 8.5. Rechtbank Den Haag 18 juli 2024

9. Verweerder heeft beleid ontwikkeld met betrekking tot het horen van kinderen. Dit staat in paragraaf C1/2.11 van de Vc. In deze paragraaf staat dat een minderjarig kind tussen twaalf en vijftien jaar in principe geen (nader) gehoor krijgt. Er wordt een uitzondering gemaakt als de vreemdeling, een ouder of een wettelijk vertegenwoordiger hierom verzoekt of als er naar het oordeel van verweerder goede reden is om de vreemdeling te horen. Naar het oordeel van de rechtbank is dit beleid niet in overeenstemming met de hiervoor besproken regelgeving omdat het geen recht doet aan het uit het IVRK en het Handvest volgende recht van kinderen om hun stem te laten horen in zaken die hen betreffen. Kinderen wijzen op hun recht om gehoord te worden moet de hoofdregel zijn, niet de uitzondering. De rechtbank overweegt dat zelfs als zij zou uitgaan van het beleid zoals verweerder dit nu heeft geformuleerd, verweerder aanleiding had moeten zien om [minderjarige 1] uit te nodigen voor een gehoor. [minderjarige 1] speelt een cruciale rol in het relaas van eisers, nu zij verklaard hebben dat geprobeerd is om [minderjarige 1] te ontvoeren. In tegenstelling tot eisers zou [minderjarige 1] direct bij de gestelde poging tot ontvoering betrokken zijn geweest. Verweerder acht het element van de poging tot ontvoering ongeloofwaardig. Alvorens tot dit oordeel te komen, had verweerder [minderjarige 1] moeten uitnodigen om haar stem te laten horen en te vertellen wat zij weet. Nu dit niet is gebeurd, is het besluit genomen in strijd met artikel 12 van het IVRK, artikel 24 van het Handvest en ook met artikel 3:2 van de Awb omdat geen sprake is van een zorgvuldige voorbereiding nu de persoon die bij uitstek uit eerste hand had kunnen verklaren over de gestelde poging tot ontvoering – [minderjarige 1] - niet is uitgenodigd voor een gehoor.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5deb112e4ca0447005b41112a3c45121a75c7855e1dc33071af305da06786ba7 | shasum -a 256