Onder 4.3.1. Rechtbank Den Haag 27 maart 2024

Uit onder 2.4 aangehaalde proces-verbaal van 5 oktober 2022 blijkt voldoende van een redelijk vermoeden van schuld ten opzichte van [eiser] . Daaruit blijkt dat [eiser] samen met onder anderen zijn broer werkzaamheden heeft verricht aan een opstelling in een loods in [plaats 3] die kort daarna ten behoeve van de productie van synthetische drugs is of kon worden gebruikt en dat hij ten behoeve van die opstelling mogelijk materiaal, een ketel, met anderen heeft opgehaald. Dat [eiser] niet heeft geweten dat het materiaal en de opstelling zouden gaan worden gebruikt voor de productie van synthetische drugs - zoals hij zelf stelt - kan de rechtbank niet uitsluiten, maar is voor de vraag of ten tijde van de doorzoeking een redelijk vermoeden van schuld bestond niet van belang. Voor een redelijk vermoeden van schuld gelden namelijk aanmerkelijk lagere eisen dan voor een bewezenverklaring, waarvoor bewijs van wetenschap en opzet uiteraard wel vereist is. De rechter-commissaris heeft gezien de beslissing van 11 oktober 2022 op grond van het zojuist genoemde proces-verbaal [eiser] als verdachte aangemerkt. Als er voor deze (civiele) rechtbank vervolgens nog ruimte zou bestaan dit oordeel te toetsen, dan zou die toetsing als uitkomst hebben dat dit oordeel juist is. Nu dan ook niet kan worden gezegd dat van de aanvang af een rechtvaardiging voor het strafvorderlijk optreden heeft ontbroken omdat er wel een redelijk vermoeden van schuld was, kan [eiser] zijn vordering niet baseren op het a-criterium.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d439228e938c71a6ca83b397a70c4643fc7e8e9499dc51152f56e20ebf433a40 | shasum -a 256