Onder 6.3 Rechtbank Den Haag 2 januari 2025

De rechtbank volgt het standpunt van de deskundigen dat er geen mogelijkheden zijn om de risico’s met voorwaarden te beperken en dat de verdachte zonder de noodzakelijke behandeling niet in staat is om zich aan de voorwaarden te houden. Voor de rechtbank is hierbij het gebrek aan ziektebesef bij de verdachte, alsook bij zijn gezin, doorslaggevend. De verdachte heeft weliswaar aangegeven behandeling te (zullen) accepteren, maar tegelijkertijd ziet hij de ernst en de implicaties van zijn problematiek niet in. Daarnaast acht de rechtbank een voorwaardelijk kader gelet op het (recente) verleden niet realistisch. De verdachte liep ten tijde van een aantal van de strafbare feiten in een schorsing van zijn voorlopige hechtenis. Gedurende de schorsingsperiode is het hem niet gelukt om zich aan de schorsingsvoorwaarden te houden en om zich op de verschillende levensgebieden staande te houden. Ook is ambulante behandeling niet van de grond gekomen. De rechtbank concludeert op basis van het voorgaande dat de verdachte onvoldoende in staat is om zich aan voorwaarden of afspraken te houden, zodat een voorwaardelijk kader niet geschikt is om het recidivegevaar naar een aanvaardbaar niveau terug te brengen en de inzet van de noodzakelijke behandeling te waarborgen. Gelet op het voorgaande acht de rechtbank behandeling in het kader van een voorwaardelijke PIJ-maatregel dan wel in het kader van een tbs-maatregel met voorwaarden niet haalbaar.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9b239dfd3b3c536f2a65b813046521f48f6cf69bf0c996e8f044183045792f94 | shasum -a 256