Alinea 35 Rechtbank Dordrecht 7 februari 2012

Het bestreden besluit strekt tot handhaving van het primaire besluit. Verweerder stelt zich op het standpunt dat uit artikel 1.5, eerste lid van de Wet kinderopvang en kwaliteitseisen peuterspeelzalen (voorheen artikel 5, eerste lid, van de Wko), artikel 1.1 van de Wko (voorheen artikel 1, eerste lid, van de Wko) en artikel 2, eerste lid, onder h, van de Awir kan worden afgeleid dat er kosten voor kinderopvang moeten worden gemaakt, waarna onder voorwaarden aanspraak kan worden gemaakt op een bijdrage van het Rijk als tegemoetkoming in die kosten. Ouders moeten volgens verweerder een eigen bijdrage leveren. Dit blijkt volgens verweerder ook uit de tabellen bij het Besluit Wko. Voorts stelt verweerder dat degene die kinderopvangtoeslag ontvangt, moet kunnen aantonen dat hij kosten heeft moeten maken voor kinderopvang. Eiser heeft volgens verweerder niet aannemelijk gemaakt dat hij kosten voor kinderopvang heeft gemaakt. Uit de bankafschriften blijkt slechts dat het bedrag aan kinderopvangtoeslag dat het gastouderbureau ontvangt, wordt doorgestort door eiser naar de gastouder. Daarnaast kunnen de bureaukosten volgens verweerder niet als kosten voor kinderopvang worden aangemerkt. De bureaukosten en het bedrag dat de gastouder ontvangt zijn samen gelijk aan het oorspronkelijk door verweerder vastgestelde voorschot van € 794,-. Voorts stelt verweerder dat uit de overeenkomst ook niet blijkt van gemaakte kosten voor kinderopvang, maar juist dat er een vrij te bestreden bedrag van € 6.772,- wordt overgehouden. Tot slot stelt verweerder dat eiser op geen enkele wijze aannemelijk heeft gemaakt dat er uitvoering is gegeven aan het bepaalde in de overeenkomst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/41f3bab47bc10fc7cd0b9eb27638f3e20965314ea2eddc6210042bc6070cd614 | shasum -a 256