Alinea 74 Rechtbank Gelderland 15 maart 2016

15. In de uitspraak op bezwaar van 19 juni 2012 is verweerder voor auto 2 tegemoetgekomen aan eiser, in die zin dat in beroep de hoogte van de verschuldigde belasting niet langer in geschil is. Verweerder heeft zich daarom op het standpunt gesteld dat er na de bezwaarfase geen financieel belang meer bij die zaak bestond. Er werd vanaf dat moment geen spanning of frustratie meer opgebouwd met betrekking tot het geschil over de belastingheffing. Er is aan de daarmee samenhangende spanning en frustratie binnen twee jaren een eind gekomen. Verweerder heeft daarbij gewezen op het arrest van de Hoge Raad van 20 juni 2014, ECLI: NL:HR:2014:1461. Om die reden is er geen grond voor toekenning van een vergoeding, aldus verweerder. De hoogte en ingangsdatum van de te vergoeden heffingsrente stond weliswaar na 19 juni 2012 nog ter discussie, maar dit betreft slechts een zeer gering financieel belang. Gelet op het arrest van de Hoge Raad van 29 november 2013, ECLI: NL:HR:2013:1361 volstaat dan de constatering dat de redelijke termijn is overschreden. Eiser heeft daartegenover verwezen naar de uitspraak van Gerechtshof Den Haag van 30 juni 2015, ECLI: NL:GHDHA:2015:2059 en heeft aangevoerd dat ook de kostenvergoeding in de bezwaarfase een procesbelang is ten aanzien waarvan nog spanning en frustratie wordt opgebouwd. Het arrest van de Hoge Raad van 29 november 2013 leidt niet tot een andere conclusie, nu in die zaak de belanghebbende in persoon procedeerde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/475b097f48e282a18066705a30e602938fcc4ed60690f07b677b185855a2b15f | shasum -a 256