Alinea 90 Rechtbank Gelderland 15 maart 2016

28. Eiser heeft aangevoerd dat de wijziging van het Besluit onverbindend is, omdat met terugwerkende kracht een recht op vergoeding van proceskosten dat onder de oude regeling is verworven wordt ontnomen bij gelijktijdige behandeling van de zaken door de rechter. Naar het oordeel van de rechtbank is geen sprake van het ontnemen van rechten, nu niet een lagere vergoeding wordt toegekend dan verweerder in bezwaar heeft gedaan, nog daargelaten dat voor beoordeling van samenhang in bezwaar de gelijktijdige behandeling in beroep niet van belang is. Bij het voorgaande overweegt de rechtbank dat - anders dan eiser kennelijk meent - de toepassing van het leerstuk van bijzondere omstandigheden leidt tot toekenning van een hogere vergoeding dan op grond van de samenhangbepalingen zou zijn toegekend. Voor zover eiser stelt dat onder de oude tekst van het Besluit geen sprake was geweest van samenhang, waardoor een hogere vergoeding had moeten worden toegekend, overweegt de rechtbank dat eiser er ten onrechte aan voorbijgaat dat het verweerder toegestaan is wanneer sprake is van bijzondere omstandigheden een forfaitaire vergoeding te verlagen. De rechter kan dit immers evenzeer voor de bezwaarfase doen (vgl. Hoge Raad 9 oktober 2015, ECLI: NL:HR:2015:2990, r.o. 2.6.3.). Het besluit is dan ook niet onverbindend. De kosten van eiser worden voor de bezwaarfase vastgesteld op € 54,50.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/475b097f48e282a18066705a30e602938fcc4ed60690f07b677b185855a2b15f | shasum -a 256