Alinea 40 Rechtbank Gelderland 12 juli 2016

10. In dit geval acht de rechtbank het enkele feit dat voor auto 2 nihil is aangegeven voldoende om de conclusie te dragen dat eiseres zich bewust moest zijn dat de aangegeven belasting relatief en absoluut aanzienlijk lager was dan de werkelijk verschuldigde belasting. Er is immers wettelijk gezien alleen geen BPM verschuldigd indien de geregistreerde auto geen enkele waarde vertegenwoordigt. Dat daarvan sprake zou zijn is zo onaannemelijk dat een belastingplichtige daarvan niet zomaar uit mag gaan. Het enkele feit dat de herstelkosten hoger zijn dan de koerslijstwaarde van de auto is daarvoor onvoldoende. Van belang is dat eiseres als regelmatig importeur van auto’s weet dat de hoogte van de BPM direct afhankelijk is van de waarde van de auto en dat zij evenzeer moet hebben geweten dat een handelsinkoopwaarde van nihil zoals die in de aangifte is vermeld niet de waarde van de auto is. De rechtbank laat daarbij nog in het midden in hoeverre de methode waarlangs deze waarde is berekend in andere situaties bruikbaar kan zijn. De enkele opgave van een waarde nihil - los van de vraag hoe die waarde tot stand is gekomen - acht de rechtbank voldoende om te concluderen dat eiseres zich ervan bewust moest zijn dat een onjuiste aangifte werd gedaan. Hiermee heeft eiseres bewust het risico genomen dat zowel relatief als absoluut een aanzienlijk bedrag aan BPM niet geheven zou worden, te meer nu de totale maandaangifte slechts twee auto’s omvat en ook voor auto 1 een zeer lage waarde is gehanteerd. Gelet hierop wordt de bewijslast omgekeerd en verzwaard. Dit brengt mee dat de rechtbank ingevolge artikel 27e van de AWR het beroep ongegrond dient te verklaren, tenzij eiser overtuigend aantoont dat en in hoeverre verweerder de naheffingsaanslag, die hij bij uitspraak op bezwaar heeft gehandhaafd, op een te hoog bedrag heeft vastgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/de090171b13744faaf8731cafec94c5c7fd8f089ef1719bff48695786b178a58 | shasum -a 256