Onder 21 Rechtbank Gelderland 6 juli 2023

34. De rechtbank volgt eiseres niet in haar stelling dat zij erop kon en mocht vertrouwen dat zij niet zou worden geconfronteerd met betalingsverplichtingen op grond van de ZW en WIA. Voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel is in de eerste plaats vereist dat de betrokkene aannemelijk maakt dat van de zijde van de overheid toezeggingen of andere uitlatingen zijn gedaan of gedragingen zijn verricht waaruit de betrokkene in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht afleiden of en zo ja, hoe het bestuursorgaan in een concreet geval een bevoegdheid zou uitoefenen. Eiseres heeft dit niet aannemelijk gemaakt. Dat het UWV, zoals eiseres stelt, met het besluit van 8 november 2019 de ZW-uitkering van werknemer naar aanleiding van de EZWb heeft beëindigd en zij vervolgens meer dan een half jaar niets meer van het UWV had vernomen, kan niet worden aangemerkt als een toezegging, uitlating en/of gedraging dat zij als eigenrisicodrager niet verantwoordelijk zou worden gehouden voor het uitbetalen van de uitkeringen. Het UWV is bevoegd een besluit te herzien als gevolg van nadien gebleken omstandigheden. Hij hoeft een eerdere fout niet te laten voorbestaan. Bovendien blijkt uit het dossier dat werknemer op 20 december 2019 bezwaar heeft gemaakt tegen het besluit van 8 november 2019 en dat hij dit bezwaar pas na het besluit van 30 juni 2020 heeft ingetrokken. Ook om die reden kon eiseres er redelijkerwijs niet op vertrouwen dat zij niet verantwoordelijk zou worden gehouden voor het uitbetalen van de uitkeringen. Het besluit van 8 november 2019 had nog geen formele rechtskracht op het moment dat het besluit van 30 juni 2020 werd genomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5fdbf4a4a1a58f1848c952cba8ab9fbeb7dab66af5b0335d947a7bd8e9660d17 | shasum -a 256