Alinea 59 Rechtbank Leeuwarden 27 maart 2003

Door het Faunafonds is er nog op gewezen dat verweerder geen inschatting heeft kunnen geven van het aantal vossen dat kan worden getolereerd zonder dat de weidevogelpopulatie te veel bedreigd wordt. Mede gelet op het feit dat in Fryslân nog geen faunabeheereenheid is opgericht en er dus nog geen goedgekeurd faunabeheerplan voorhanden is, heeft het Faunafonds geadviseerd de ontheffing voor een beperkte duur te verlenen. Hierdoor kan, zodra het faunabeheerplan gereed is, beter onderbouwd worden aangegeven waar en hoeveel vossen moeten worden gedood om de weidevogelpopulatie op minimaal het bestaande peil te handhaven. Verweerder heeft hieraan gevolg gegeven door de geldigheidsduur van de ontheffing te beperken tot en met 28 februari 2005 of zoveel eerder als ontheffing wordt verleend op basis van een faunabeheerplan, en door het voorschrift op te nemen dat van de wijze waarop van de ontheffing gebruikt gemaakt wordt en de effecten daarvan, nauwkeurig verslag dient te worden uitgebracht. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter wordt hiermee in voldoende mate uitvoering gegeven aan het wettelijk criterium dat door de jacht op vossen geen afbreuk wordt gedaan aan de gunstige staat van instandhouding van die soort. Hieronder dient te worden verstaan dat uit populatiedynamische gegevens blijkt dat de betrokken soort nog steeds een levensvatbare component is van de natuurlijke habitat waarin hij voorkomt, en dat vermoedelijk op lange termijn zal blijven. Op grond van de onder de werking van de Jachtwet (oud) opgedane ervaringen kan, gelijk door verweerder en verzoekster is aangegeven, immers niet worden verwacht dat binnen die termijn de vos als gevolg van de jacht zodanig in aantal zal zijn teruggedrongen dat niet meer aan dat criterium wordt voldaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/497552a5ab078434ee6bfd2c4d55a912eb284def93ba1eb7fd2291a57aa35c0d | shasum -a 256