Alinea 30 Rechtbank Leeuwarden 23 januari 2007

4.1 De Hoge Raad is in zijn uitspraak van 1 december 2006, nr. 40.518 (gepubliceerd in onder meer V-N 2006/62.4) teruggekomen op zijn eerdere jurisprudentie dat een belastingplichtige die bij het doen van zijn aangifte gebruik maakte van de diensten van een adviseur, zich niet erop kon beroepen dat hij meende een juiste aangifte te doen en dat het aan zijn adviseur was te wijten dat te weinig belasting is geheven, tenzij de belastingplichtige aantoonde dat hij in redelijkheid niet behoefde te twijfelen aan de fiscale aanvaardbaarheid van de mededelingen of adviezen van de adviseur. Zolang niet kon worden aangenomen dat zodanig uitzonderingsgeval zich voordeed, kwamen ten laste van de belastingplichtige die fouten, gedragingen, nalatigheden of verzwijgingen ten aanzien waarvan de adviseur opzet of grove schuld is te verwijten, aldus de Hoge Raad in zijn uitspraak van 15 juli 1988, nr. 24483 (BNB 1988/270). Terugkomend op deze eerdere jurisprudentie, waarbij de Hoge Raad verwijst naar het zogenoemde IJzerdraadarrest van de strafkamer van de Hoge Raad (HR 23 februari 1954, NJ 1954, 378), acht de Hoge Raad het thans geraden ook voor fiscale vergrijpboetes de mogelijkheid van toerekening van opzet of grove schuld van een ander dan de belastingplichtige aan de belastingplichtige uit te sluiten. Zulks, aldus vervolgt de Hoge Raad in zijn uitspraak van 1 december 2006, voorkomt dat op grond van een dergelijke toerekening strijd zou kunnen ontstaan met de in artikel 6, lid 2, EVRM neergelegde eis dat een ieder tegen wie een vervolging is ingesteld, voor onschuldig wordt gehouden totdat zijn schuld in rechte is komen vast te staan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd8cc235f88185dfc0e0c6b44d1cbb26de79bea646c6e2d4b81b7e358e8196e7 | shasum -a 256