Alinea 39 Rechtbank Leeuwarden 9 juni 2011

5.6 Verweerder heeft zijn standpunt dat eiseres onvoldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht, gebaseerd op de conclusies in de rapportages van arbeidsdeskundige Glashorst van 4 september 2009 en bezwaararbeidsdeskundige Ooms van 4 februari 2010. Glashorst heeft geconcludeerd dat eiseres vanaf de zomer van 2008 weliswaar re-integratie in het eerste spoor heeft ingezet, maar dat eisers feitelijk van mening was dat er in het eerste spoor geen echte mogelijkheden waren. Volgens Glashorst heeft eiseres dit onvoldoende duidelijk gemaakt aan de werknemer en had eiseres re-integratie in het tweede spoor moeten inzetten. Volgens Ooms heeft eiseres, ondanks de adviezen van de bedrijfsarts en arbeidsdeskundige Nohlmans, niet werkelijk de keuze gemaakt voor re-integratie in het eerste spoor. Ooms wijst erop dat de werkzaamheden die de werknemer heeft verricht in het kader van een project tijdelijk waren en dat er binnen het moederbedrijf en de dochterbedrijven van de holding niet aantoonbaar is gezocht naar een andere passende functie op het niveau van de werknemer. Verder heeft Ooms erop gewezen dat een overstap naar het tweede spoor pas aan de orde is als een gedegen onderzoek geen mogelijkheden binnen het bedrijf toont. Ooms is van mening dat, indien eiseres van mening was dat er voor de werknemer geen passende mogelijkheden waren binnen [X] en binnen de rest van de holding, zij ten onrechte geen tweede spoor heeft ingezet. Wanneer het zeer onwaarschijnlijk is dat er mogelijkheden binnen het bedrijf beschikbaar zullen komen, dient een twee sporen beleid te worden overwogen, waarbij men alert blijft op de (te creëren) mogelijkheden bij de eigen werkgever, aldus Ooms.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b05d5fb32277bd7e79dcf922069e82d7c73ae763105b4c4f0489eaa26a557756 | shasum -a 256