Onder 2.2. Rechtbank Limburg 19 november 2014

13. Eisers beroepsgrond dat de kosten van de Bibob-intake en screening de kosten van de vergunningsaanvraag met 175% overschrijden en daarmee onredelijk hoog zijn, hetgeen moet leiden tot onverbindend verklaring van de Legesverordening, slaagt evenmin. Op grond van artikel 219, tweede lid, van de Gemeentewet kunnen gemeenten – behoudens het verbod op het hanteren van draagkracht als verdelingsmaatstaf en de in de wet gegeven nadere regelen – zelf invulling geven aan de in de belastingverordeningen op te nemen heffingsmaatstaven voor de gemeentelijke belastingen en rechten. Het staat hun in beginsel vrij die heffingsmaatstaven op te nemen die zich het beste verstaan met het gemeentelijk beleid en de praktijk van de belastingheffing (Kamerstukken II 1989/90, 21 591, nr. 3, p. 65-67 en p. 77-78). Aldus heeft de wetgever ervoor gekozen gemeentebesturen een grote vrijheid te geven bij het kiezen van heffingsmaatstaven en het bepalen van de aan die maatstaven gekoppelde tarieven. Voor ingrijpen door de rechter is slechts plaats indien met de gekozen tariefstelling sprake is van een willekeurige en onredelijke belastingheffing die de wetgever niet op het oog kan hebben gehad. Het hanteren van een tarief ad € 568,= voor het uitvoeren van een Bibob-intake en screening kan, mede rekening houdend met het gegeven dat de daadwerkelijke kosten van een Bibob-intake en screening leges veelal slechts een bijdrage aan de daadwerkelijke kosten betreffen, naar het oordeel van de rechtbank niet worden aangemerkt als onredelijk of willekeurig.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f7aaa752bc572d91719e80615b1684e0ca7707f6d6c7596762a7697110adeb34 | shasum -a 256