Alinea 38 Rechtbank Limburg 15 april 2015

Dat ZKA in dit geval - in het licht van de bij exploot ontwikkelde stellingen - geen recht kan doen gelden op vervallen rente en op vergoeding van incassokosten, is direct terug te voeren op haar wijze van procederen. Ten aanzien van inrichting van het exploot van dagvaarding en de wijze waarop ZKA omspringt met de verplichting tot verbijzondering van algemene betogen en tot verklaring van de betekenis die zij aan niet voor zichzelf sprekende producties wenst toe te kennen, laat ZKA grove steken vallen. Inzichtelijkheid en volledigheid zijn ver te zoeken en dat is ZKA als ‘repeat-player’ zonder meer euvel te duiden. Inhoud en opbouw van het exploot doen in deze zaak onvoldoende recht aan de bedoelingen van de wetgever met de regels in het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering, de artikelen 21, 111 lid 3 en 85 Rv in het bijzonder. Door essentiële stellingen en informatie in toelichting en onderbouwing van de (neven)vorderingen achterwege te laten en de noodzaak van verbindende schakels te verwaarlozen, doet ZKA afbreuk aan de plicht efficiënt en correct te procederen. Delen van de vordering die niet of onvoldoende van een feitelijke grondslag voorzien zijn, komen in beginsel niet voor toewijzing in aanmerking. Dit is zelfs het geval als de gedaagde partij zich te dien aanzien tot een referte beperkt of louter vragen opwerpt, althans zich - zoals hier - beperkt tot summier verweer (vooral door zich te beroepen op financieel onvermogen). Dit tekortschieten van ZKA wordt verergerd door het kennelijk welbewust (althans laakbaar) verzwijgen van ontwikkelingen ten aanzien van pogingen van de bewindvoerder en de echtelieden Grap-[gedaagde] om tot sanering van hun schuldenlast te geraken. Door daar volledig aan voorbij te gaan, zadelt ZKA [gedaagde] en de bewindvoerder op met de dreiging van nodeloze althans redelijkerwijs te vermijden extra kosten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/89a4bdd70710d00d94268b65c0fb88fe2ddced6f1854ecef398975d967fc88c5 | shasum -a 256