Alinea 40 Rechtbank Limburg 15 april 2015

Nu de argumentatie van [gedaagde] ruimte laat voor de mogelijkheid dat zij zich niet (of onvoldoende) realiseerde dat het dringend noodzakelijk was een concrete achterstand aan te zuiveren, dan wel er van meende te mogen uitgaan dat ZKA in overleg met de voor [gedaagde] optredende bewindvoerder (verder) betalingsuitstel gaf (zodat er een mogelijkheid van - verdere - feitelijke opschorting bestond, althans in afwachting van een budgetregeling of zelfs een Wsnp-procedure niet gedagvaard zou worden), ware het aan ZKA geweest om in rechte te expliciteren waarom en sinds wanneer zij [gedaagde] desondanks in verzuim acht. Pas dan had kunnen blijken of / in welke mate incassohandelingen en zelfs procederen in rechte redelijkerwijs noodzakelijk waren. ZKA laat na daartoe het minimaal noodzakelijke te stellen. Zij vond het zelfs niet nodig melding te maken van de bij haar bekend te veronderstellen betalingsnood van [gedaagde], de pogingen om uit de impasse te geraken en het mede daarom ingestelde beschermingsbewind. Hoewel ZKA formeel niet gehouden is met minder dan algehele betaling van een opeisbare schuld genoegen te nemen (art. 6:29 BW), dwingen de regels van de redelijkheid en billijkheid die haar rechtsverhouding met [gedaagde] mede bepalen, haar tot een redelijke reactie op een sociale noodsituatie als de onderhavige. Reeds het uitblijven van zo’n reactie (daaromtrent is immers niets gesteld) zou aan het intreden van verzuim eerder dan 25 maart 2015 in de weg kunnen staan. Er is echter meer dat tot die conclusie dwingt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/89a4bdd70710d00d94268b65c0fb88fe2ddced6f1854ecef398975d967fc88c5 | shasum -a 256