Onder 3.5 Rechtbank Limburg 5 augustus 2015

De zeer korte vertraging in de betaling van € 45,00 van begin februari 2015 was kennelijk ook in de ogen van CZ geen reden om de lopende aflossingsregeling tot een einde te laten komen, maar dat geldt evenzeer voor de einde maart of de eerste dag van april 2015 voldane som van € 195,00. Die was weliswaar niet toereikend om ook alle aflossingen te verrichten op de drie andere schulden die in de regeling meeliepen, maar in elk geval wel voor het bestanddeel dat toegerekend kon worden aan het nog achterstallige ‘eigen risico’ (de maand daarvoor op € 192,93 gesteld blijkens het betalingsoverzicht in de repliek of € 192,82 volgens de afspraak van 13 januari 2015). Als CZ dus [gedaagde] al voldoende duidelijk / tijdig aangezegd heeft van haar recht op (partiële) beëindiging van een in de regeling vervat betalingsuitstel gebruik te zullen maken, en als zij dit vervolgens ook voldoende kenbaar gedaan heeft, moet de conclusie luiden dat een dergelijk ‘op de strepen staan’ naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar was (art. 6:248 lid 2 BW). Toen CZ desondanks besloot [gedaagde] - in dit perspectief dus rauwelijks - te dagvaarden, liet zij nota bene de laatste betaling geheel buiten beschouwing en meende zij de betalingsregeling in het exploot onbehandeld te kunnen laten. Alles bij elkaar voldoende om CZ thans bij gebreke van aanwijsbare opeisbaarheid van een overigens allerminst duidelijk én rechtens onaantastbaar restbedrag niet-ontvankelijk te verklaren in haar gehandhaafde vordering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/80df3af31226217b9c3501953b5756fa6393967ab483d97ee6e8490853953f3e | shasum -a 256